صالح ( 1350 - 1298 ) شيخ محمد صالح حايرى مازندرانى از علما و مدرسين علوم نقلى و عقلى در سال 1298 هجرى قمرى برابر 1259 شمسى در عراق پا به عرصهء حيات گذاشت . پدرش شيخ فضل اللّه از علماى بزرگ بود كه در آغاز جوانى به عزم تحصيل رهسپار عراق شد و در كربلا اقامت گزيد و سالها در آن شهر به تحصيل و تدريس اشتغال داشت . شيخ محمد صالح حايرى نيز در كربلا و نجف به تحصيل اشتغال ورزيد و در رشته علوم اسلامى تحصيلات خود را به پايان رسانيد و به درجه اجتهاد نايل گرديد ازآن‌پس به ايران بازگشت ابتدا در بابل و بعد در آمل اقامت گزيد اما در سال 1310 شمسى به سمنان مهاجرت كرد و در اين شهر رحل اقامت افكند و تا پايان عمر در اين شهر بزيست و حوزهء درسى داير كرد و طلاب از شهرهاى مختلف به محضر درسش گرد آمدند و از دانش او بهره اندوختند و سرانجام در سال 1350 شمسى در نودسالگى چشم از جهان فروبست و پيكرش به مشهد انتقال يافت و در صحن مطهّر حضرت رضا عليه السّلام به خاك سپرده شد . عبد الرفيع حقيقت شاعر و پژوهشگر ارجمند درباره او چنين مىنويسد : « علامه حايرى تأليف‌هاى بسيار ارزنده‌اى در رشته فلسفه و حكمت و ادبيات و فقه و اصول دارد كه برخى از آنها به چاپ رسيده است ، علاوه بر احراز عالىترين مرتبه علمى داراى طبعى روان و قريحه‌اى سرشار بود قصائد و قطعات فارسى و عربى او از لطف خاصى